ز آفتاب حسن او عالم همه روشن شده

دو کجا بینیم چون از اهل توحیدیم ما

غیر نور روی او در دیده ما هست نیست

هرچه رو بنمود از آن رو بازپرسیدیم ما

کس ندیده این چنین نوری و نشنیدیم ما

ساقی مستیم و میخانه سبیل ما بود

می به هر رندی که دل می خواست بخشیدیم ما