ساز ما را گر تو بنوازی خوش است

چند گردی تو به خود گرد جهان

یک دمی با خویش پردازی خوش است

ساز ما ار ذوق خوشتر می دهد

عشق چون سلطان به تخت دل نشست

خانه را با عشق پردازی خوش است

سیم قلب تو ندارد رونقی