دلم چون غنچه در خلوت مقیم است

که هشیاری خلاف عاشقان است

چو رندان درد درد عشق می نوش

که درد درد او صاف روان است

اگر چه بلبل هر گلستان است

کناری کرد سید از دو عالم

و لیکن نعمت الله در میان است