تو درد دل نمی دانی دوایش

مکان عارفان در لامکان است

سرای می فروشان حقیقی

به خلوت خانه اقلیم جان است

دوای درد دل سوز روان است

نشان و نام را بگذار و می رو

که راه کوی عشقش بی نشان است