نشان و نام را بگذار و می رو

به خلوت خانه اقلیم جان است

تو درد دل نمی دانی دوایش

دوای درد دل سوز روان است

که راه کوی عشقش بی نشان است

نهان است از همه عالم ولیکن

ز پیدائی عیان اندر عیان است