که راه کوی عشقش بی نشان است

تو درد دل نمی دانی دوایش

دوای درد دل سوز روان است

نشان و نام را بگذار و می رو

نهان است از همه عالم ولیکن

ز پیدائی عیان اندر عیان است

بیانی می کنم از صورت دوست