سایه سرو سهی گر بر زمینی کج فتد

مه به عشق ابرویش همچون هلالی کاسته است

زاهدان را زهد بخشیدند و ما را عاشقی

هر کسی را داده اند چیزی که او خود خواسته است

کج نماید در نظر اما به قامت راسته است

در خرابات مغان مستیم و جام می بدست

نعمت الله مجلس رندانه ای آراسته است