شادم از آن سبب که غم عشق می خورم

الا ز حضرتی که خداوند عالم است

مائیم آن فقیر که سلطان گدای ماست

آری به فقر سلطنت ما مسلم است

هر چند سیدم ز غم بنده بی غم است