ناله نمی کنم که چنان ریش مرهم است

خمخانه ایست پر می و ساقی ما کریم

رندان کم اند خواجه نگوئی که می کم است

از زخم عشق گرچه دلم ریش شد ولی

با جام می دمی چو بر آریم خوش بود

خاصه دمی که سید سرمست همدمست