با جام می دمی چو بر آریم خوش بود

رندان کم اند خواجه نگوئی که می کم است

از زخم عشق گرچه دلم ریش شد ولی

ناله نمی کنم که چنان ریش مرهم است

خاصه دمی که سید سرمست همدمست