صومعه نالان ز عشقش آمده میخانه مست

در هوای آفتاب روی او یکسان شده

جمله ذرات وجود عاشق فرزانه مست

کعبه در وی گشته حیران بتکده مدهوش او

در میان عارفان دیدم نشسته سیدی

خوش گرفته در کنار جان خود جانانه مست