که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

شراب بی غش و ساقی خوش دو دام رهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه

هزار شکر که یاران شهر بی گنهند

جفا نه پیشه درویشیست و راهروی