گفتم از بالای تو جانا بلائی می کشم

ذوق اگرداری بیا آنجا که آنجا جای ماست

گفته ما مرده ای گر بشنود زنده شود

گوئیا آب حیات از نطق جان افزای ماست

گفت خوش باشد بلای تو که از بالای ماست

در سر ما عشق زلفش دیگ سودا می پزد

مایه سودای خلقی سرخوش از سودای ماست