شب تیره تا برکشد روز چاک

که یار تو باشد جهان آفرین

اگرچه به رنجست هم بگذرد

پی رخش فرخ زمین بسپرد

نیایش کنم پیش یزدان پاک

مگر باز بینم بر و یال تو

همان پهلوی چنگ و گوپال تو