رخصت خبث نداد ار نه حکایت ها بود

می شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جوی

بر سرم سایه آن سرو سهی بالا بود

پیر گلرنگ من اندر حق ازرق پوشان

قلب اندوده حافظ بر او خرج نشد

کاین معامل به همه عیب نهان بینا بود