می شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جوی

و اندر آن دایره سرگشته پابرجا بود

مطرب از درد محبت عملی می پرداخت

که حکیمان جهان را مژه خون پالا بود

بر سرم سایه آن سرو سهی بالا بود

پیر گلرنگ من اندر حق ازرق پوشان

رخصت خبث نداد ار نه حکایت ها بود