مطرب از درد محبت عملی می پرداخت

کاین کسی گفت که در علم نظر بینا بود

دل چو پرگار به هر سو دورانی می کرد

و اندر آن دایره سرگشته پابرجا بود

که حکیمان جهان را مژه خون پالا بود

می شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جوی

بر سرم سایه آن سرو سهی بالا بود