که حکیمان جهان را مژه خون پالا بود

دل چو پرگار به هر سو دورانی می کرد

و اندر آن دایره سرگشته پابرجا بود

مطرب از درد محبت عملی می پرداخت

می شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جوی

بر سرم سایه آن سرو سهی بالا بود

پیر گلرنگ من اندر حق ازرق پوشان