چو پروانه گرت پروای عشق است

ز عبرت غیر او از دل به در کن

که غیر دل دگر نه جای عشقست

به شمع عشق جان و دل بسوزان

مگو از دی و از فردا و فردا

که امروز وعده فردای عشق است

تن تنها در آ سید به خلوت