زخم تیغ عشق او داریم و بی مرهم خوش است

خوش بود گر پادشاهی می خورد از جام جم

زانکه میگویند جام پادشه با جم خوشست

گرچه دل ریشیم مرهم را نمی خواهیم ما

چشم مست او نظر فرمود سوی کاینات

این چنین نور خوشی در دیده عالم خوش است

مجلس عشقست و سید مست و رندان در حضور