جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود

تا مگر همچو صبا باز به کوی تو رسم

حاصلم دوش بجز ناله شبگیر نبود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع

آیتی بود عذاب انده حافظ بی تو

که بر هیچ کسش حاجت تفسیر نبود