آیتی بود عذاب انده حافظ بی تو

حاصلم دوش بجز ناله شبگیر نبود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع

جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود

که بر هیچ کسش حاجت تفسیر نبود