ذره ذره چو نور می نگرم

گنج ویران به کنج ویران است

شد دو عالم به نور او روشن

روشن این چشم ما از آن نور است

آفتابی به ماه مستور است

زاهدار ذوق ما نمی یابد

هیچ عیبش مکن که معذور است