نوبت زهد و زاهدی بگذشت

ساقی بزم باده نوشان است

واله زلف روی محبوب است

فارغ از جمع و از پریشان است

دولت عشق و دور رندان است

نوش کن جام می که نوشت باد

گر هوایت به آب حیوان است