نوش کن جام می که نوشت باد

فارغ از جمع و از پریشان است

نوبت زهد و زاهدی بگذشت

دولت عشق و دور رندان است

گر هوایت به آب حیوان است

در دلم درد و در سرم سودا

باده درجام و عشق در جان است