مردم ندیده اند و گر سرو راستین

یا کیست ماه نو چو غلامی هلال دوست

تا زنگ غیر ز آئینه دل زدوده ام

در آینه ندیده ام الوصال دوست

بر جویبار دیده ما چون هلال دوست

ما را کمال نیست به خود ای عزیز ما

داریم ما کمال ولی از کمال دوست