لب نهاده بر لب جامم مدام

در همه آئینه ها چشمم بر اوست

خیز با ما خوش درین دریا نشین

خویش را می شو که وقت شست و شوست

با چنین همدم چه جای گفتگوست

چشم احول گر دو بیند تو مبین

رشته یک تو به چشم او دو توست