با چنین همدم چه جای گفتگوست

خیز با ما خوش درین دریا نشین

خویش را می شو که وقت شست و شوست

لب نهاده بر لب جامم مدام

چشم احول گر دو بیند تو مبین

رشته یک تو به چشم او دو توست

نعمت الله روشنست چون آینه