چشم احول گر دو بیند تو مبین

خویش را می شو که وقت شست و شوست

لب نهاده بر لب جامم مدام

با چنین همدم چه جای گفتگوست

رشته یک تو به چشم او دو توست

نعمت الله روشنست چون آینه

با جناب سید خود روبروست