تو را نظر به خود است ای عزیز بد باشد

تو مغز نغز بگیر و مگو که پوست نکوست

اگرچه کشتن عشاق بد بود بر ما

ولی چه عادت آن یار نیکخوست نکوست

مرا که در همه حالی نظر به دوست نکوست

بیا و جامه جان چاک زن به دست مراد

چو لطف او به کرم در پی رفوست نکوست