کان غم عشق است و از فرخندگی است

جان فدا کردم سر افکندم به پیش

ز انفعال و جای آن شرمندگی است

گر مرا بینی به غم دل شاد دار

مرده دردیم و درمان در دل است

کشته عشقیم و عین زندگی است

سید ار جان بخشد از عشقش رواست