ساغر می گر چه دارد جرعه ای

کی بود مومن که ایمانیش نیست

بی سر و سامان شدم در عاشقی

ای خوش آن رندی که سامانیش نیست

همچو خم ، ذوق فراوانیش نیست

هر دلی کز عشق او شد دردمند

غیر درد درد درمانیش نیست