ملک فنا و بقا جمله بر انداختم

از دم دل سوز ما نیست و بودم بسوخت

آتش سودای او گرد دکانم گرفت

جمله قماشی که بود مایه و سودم بسوخت

چند از این و از آن بود و نبودم بسوخت

سوخته همچو من در همه عالم مجوی

کز نفس سیدم جمله وجودم بسوخت