بر امید وصل او جان عزیز

کنج خلوتخانه تنها گرفت

دل ز هجرش گر بنالد گو بنال

دیگران را کی بود بر ما گرفت

رفت و بر خاک درش ماوا گرفت

آب چشم ما به هر سو شد روان

سو به سوی ما همه دریا گرفت