ای عقل برو از بر من ، هرزه چه گوئی

با من نظری کن ز سر لطف و عنایت

سریست مرا با تو که با کس نتوان گفت

رازیست که پیدا نتوان کرد بدایت

ترک می و ساقی نکنم من به حکایت

عشقست مرا محرم و عشقی به کمال است

درد است مرا همدم و دردیست به غایت