عارف یکتای بی همتا بود

هر که چون ما غرقه دریا بود

واقف اسرار ذوق ما بود

در دو عالم هر که آن یک را شناخت

مجلس عشقست و ما مست و خراب

صحبت رندان ما اینجا بود

دل به میخانه کشد عیبش مکن