درد درد عشق او را نوش کن

آب ما از چشمه حیوان بود

کنج دل گنجینه معمور اوست

گرچه دل کاشانه ویران بود

زانکه درد درد او پنهان بود

جان چه باشد تا سخن گوید ز جان

هر کسی کو عاشق جانان بود