عشق را خود با سر و سامان چه کار

خوش بود جانی که با جانان بود

دردمندان را دوا درد دل است

این چنین دردی مرا درمان بود

کار عاشق بی سر و سامان بود

هر که او پابسته زلف بتی است

همچو مو پیوسته سرگردان بود