جمیله ایست عروس جهان ولی هش دار

چه حاجت است که مشاطه ات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی غش

کنون بجز دل خوش هیچ در نمی باید

که این مخدره در عقد کس نمی آید

به لابه گفتمش ای ماه رخ چه باشد اگر

به یک شکر ز تو دلخسته ای بیاساید