در سرابستان او غیری نمی یابد مجال

هر چه تو آری بری و هر چه او آرد برد

گر هزار آئینه باشد در همه بینم یکی

عارف است آن کس که این یک در هزاران بنگرد

گر کسی مرغی شود بر گرد قصرش کی پرد

درهوای نعمت الله غنچه سیراب گل

درگلستان همچو مستان جامه بر خود می درد