ساغر گیتی نما پر می به رندان می دهد

او به هر جا می رود ما را به هر جا می کشد

در ازل بالانشین بودیم گویا تا ابد

جذبه او می کشد ما را به بالا می کشد

خاطر مستانه رندان ما را می کشد

با سر زلفش در افتادیم و سودائی شدیم

دل به دست زلف او دادیم و دریا می کشد