ما جام حبابیم و پر از آب حیاتیم

پنهان ز نظر گشت نگوئی که فنا شد

هر رند که در کوی خرابات درآمد

از دار فنا آمد و با دار بقا شد

سیراب شود هر که چو ما همدم ما شد

سلطان سراپرده میخانه عالم

از ذوق گدایان خرابات گدا شد