چرا گوئی دل از دستت نباید داد ای سید

که عشقش در درون آمد ز خلوت عقل بیرون شد

بیاور ساقیا جامی که مستم توبه بشکستم

بگو مطرب نوائی خوش که لیلی باز مجنون شد

مکن عیب من بی دل که کار از دست بیرون شد