چو گم کردست سر رشته از آن یک تو دو تو بیند

کسی کو را به خود بیند کجا من عارفش خوانم

من آن کس عارفش خوانم که نور او به او بیند

بود این رشته یک تو ولی احول دو تو یابد

کسی کو مست شد از می چه داند جام و پیمانه

مگر رندی بود سرخوش که می نوشد سبو بیند

اگر آئینه روشن محبی در نظر آرد