کسی کو مست شد از می چه داند جام و پیمانه

من آن کس عارفش خوانم که نور او به او بیند

بود این رشته یک تو ولی احول دو تو یابد

چو گم کردست سر رشته از آن یک تو دو تو بیند

مگر رندی بود سرخوش که می نوشد سبو بیند

اگر آئینه روشن محبی در نظر آرد

خود و محبوب در یک جا نشسته روبرو بیند