لیکن آن بادی که از خاک درت بوئی برد

گر ز چین سنبل زلفت صبا بوئی برد

نافه مشک ختن گیرد به هر سوئی برد

دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باد

خاک آن بادم که ما را در هوای عشق تو

ذره ذره گرد گرداند به هر کوئی برد

گر نه کفر زلف تو بر روی ایمان چیره شد