ای خوشا وقت دل و جانی که خوشخوئی برد

در ختن با زلف تو گر دم زند مشک ختا

چین زلفت آبروی او به یک موئی برد

دل ببردی از برم جان می بری خوش می کنی

سید ار باری برد در عشق تو بار تو است

زانکه خوش باشد که یاری بار مهروئی برد