دوست چون غنچه بر آن گریه تبسم می کرد

دوش تا روز دل از عشق تنعم می کرد

در پس پرده جان یار ترنم می کرد

من چو بلبل همه شب زار همی نالیدم

دل بیچاره گم گشته خود را دیدم

چاره خویش همی جست و دگر گم می کرد

بر سر کوی خرابات گذر می کردم