بر سر کوی خرابات گذر می کردم

دوست چون غنچه بر آن گریه تبسم می کرد

دل بیچاره گم گشته خود را دیدم

چاره خویش همی جست و دگر گم می کرد

عشق دیدم که روان غارت مردم می کرد

گرچه جام می و پیمانه همی کردم نوش

همت عالی من میل بدان خم می کرد