گر آینه روشن اندر نظری آری

گر در طلب اوئی ناگه به برت آید

ور گرد درش گردی او در به تو بگشاید

تمثال جمال او در آینه بنماید

آن به که تو عمر خود در عشق کنی صرفش

چون عمر عزیز تو پیوسته نمی پاید